یادداشت پویان عسگری درباره «شعله‌ور» حمید نعمت‌الله

استتيك نبوغ‌آميز «شعله‌ور» بارها فراتر از استانداردهاي سينماي ايران، بلندپروازي را در اين سينماي حقير، معنا مي‌كند.

7فاز:
جاه‌طلبي‌‌هاي ذهن دوزخي و روح هيولايي حميد نعمت‌الله همچون شعله‌هاي آتش زبانه مي‌كشند و جهنم سوزان را در گدازه‌هاي تصاوير مضطرب و وهم‌انگيز «شعله‌ور» بازسازي مي‌كنند. يك فيلم غريب. فيلمي سخت‌فهم كه روحيه عمومي انتقادي و فيلم‌بيني در سينماي ايران آن را پس خواهد زد و بجايش تماشاگران جدي و آشنا به شكل‌هاي مختلف فيلم مجذوبش خواهند شد. نعمت‌الله در «شعله‌ور» به قراردادها و انگاره‌هاي تثبيت‌شده اخلاقي در فرهنگ و سينماي ايران يورش مي‌برد و در قالب يك «حكايت اخلاقي» روزآمد، راوي احوالات پريشانِ شيطاني كه خلق كرده، مي‌شود. بعبارت بهتر اثر متهورانه نعمت‌الله به نقيض «خيلي دور، خيلي نزديك» ميركريمي و ساير فيلم‌هاي معناگراي سينماي ايران در دو دهه اخير بدل شده و با وارونه كردن مناسبات اخلاقي آن فيلم‌ها، اهريمن‌اش را در داستان مدرن و عاري از اتفاقش به پرسه در جغرافياي هذياني بلوچستان وا مي‌دارد و همزمان او و تماشاگران را در وهمي ناشناس غرق كرده و به شيوه‌اي معكوس (منفي) به معنويت و استعلا دست مي‌يابد. در رويكردي خاص و بي‌مانند در تاريخ سينماي ايران و شبيه به «حرفه: خبرنگار» آنتونيوني و «خون بپا مي‌شود» تامس اندرسون با فيلمي مواجه هستيم كه به تدريج تعادل و هوشياري‌اش را از دست مي‌دهد و در آغوشِ كابوس و اوهام و جنون آرام مي‌گيرد. تلفيقي پيچيده از عينيت و ذهنيت. در عين حال «شعله‌ور» به همزاد افسرده‌ و خطرناك‌ و سوبژكتيو «آرايش غليظ» مي‌ماند با فانتزي و حس طنزي سياه‌تر از آن فيلم. نعمت‌الله با «شعله‌ور» تلخ‌ترين، هذياني‌ترين و شخصي‌ترين فيلم‌اش را ساخته كه بدون باج به انتظارات فرمي تماشاگر و ذره‌اي دلسوزي براي مرد داستان، قواعد بيانگري خود را دور از دسترس مخاطب بنا مي‌كند. ماجراي مردي بازنده و مفلوك (با حضور بيادماندني امين حيايي) كه در جستجوي غرور و عزت‌نفس لگدمال شده‌، به عقده‌هاي درون‌اش مجال پرواز مي‌دهد و بال‌هاي ناشي از اين پريدن او را در جهان اشباح رها مي‌كند. اما او در دنياي تازه خود را در قالب شيطان باز مي‌يابد و اينگونه بر مبناي غريزه‌اش در مسير تباهي قدم مي‌گذارد. فيلم بزرگ نعمت‌الله بي‌نياز از وقوع اتفاقات مهيب در جهان داستانش، از همان ابتدا بر اساس ابهامي رازآميز تماشاگر را همراه با مرد در معرض وقايع به ظاهر كوچك و بي‌اهميت قرار مي‌دهد، سپس تارهاي مغاك هولناكش را پيرامون او و تماشاگران به آرامي مي‌تند و در نهايت همه چيز را در كام جنون خود فرو مي‌كشد. استتيك نبوغ‌آميز «شعله‌ور» بارها فراتر از استانداردهاي سينماي ايران، بلندپروازي را در اين سينماي حقير، معنا مي‌كند.

پويان عسگري
نظرات
مسعود شنبه 14 بهمن 1396 اميدوارم قدر اين فيلم بدونند و سرنوشت ارايش غليظ پيش نياد . فضاي جشنواره فجر فضاي ژورناليستي شايد اين فيلم ها ديده نشن . اما مهم نعمت الله است جاه طلب ترين کارگردان فعلي ايران
3 0
پاسخ

علي نواصرزاده يكشنبه 15 بهمن 1396 نوشته که خيلي خوب بود. زاويه نگاه به فيلم عالي تر
شعله ور رو نديدم هنوز
اما مگر ميشه تو اينهمه استعداد در انتخاب لوکيشن و فضا و بازيگر فيلم داشته باشي, يک نگاه و جهان بيبني خاص تو زندگي داشته باشي و فيلمت خوب نباشه...
حس عجيبي بهم ميگه شعله ور رو بدجور دوست خواهم داشت
2 0
پاسخ

بابک جمعه 5 مرداد 1397 فيلم غريبي بود امين حياييش معرکه بود سيمرغ کمترين دست مريزاد امين حيايي بايد ميشد اميدوارم فيلم نعمت الله بيشتر ديده بشه به اميد يه اکران عالي
0 0
پاسخ

نظر خود را بنویسید:
عضویت در خبرنامه 7فاز

برای اطلاع از مطالب جدید 7فاز ایمیل خود را وارد نمایید.


مطالب مرتبط



































































































استفاده از تمامی مطالب 7فاز تنها با ذکر منبع و درج پیوند مجاز است.

طراحی، پیاده سازی و پشتیبانی وبسایت توسط گروه ماز